O alumnado de 2º da ESO mergullouse nun reto creativo que combina tradición e mirada crítica: empregar estrofas clásicas- como tercetos, décimas, liras, cuartetos e cuartetas- para dar forma poética ás súas preocupación sobre o mundo que os rodea. A actividade comezou cunha chuvia de ideas que lles permitiu identificar cuestións sociais que lles inquietan ou consideran inxustas. A partir dese punto de partida, transformaron esas reflexiones en poemas, demostrando que a poesía non é só unha herdanza do pasado, senón tamén unha ferramenta viva para expresar, cuestionar e denunciar. O resultado é unha selección de textos nos que a técnica convive coa emoción e pensamento crítico, e onde as voces novas topan o seu espazo para dicir alto e claro o que non lles gusta na sociedade na que viven.
Tercetos contra el prejuicio
Cuando a veces sale el dolor
en la televisión, antes de nada,
se juzga a alguien por su color.
La noticia le produce calor
pero lo critica antes por su raza,
y su ignorancia produce pudor.
Naiara Lado Costa
Octava real sobre el hambre en África
El hambre y la müerte conviven
en el mismo seco e inerte terreno.
Varias piernas que no se perciben
bajo la piel tensada, hueso moreno.
Con escasa comida sobreviven
soportando la calor del infierno.
Los días pasan lentos, sin sentido,
marcados por el hambre y el olvido.
Saray Blanco Trillo
Espinas que atan
Como un pájaro enjaulado
no me siento en libertad.
Estar contigo me hace daño
como las espinas de un rosal.
No soy de tu propiedad
no me puedo quedar más
con una persona tóxica
que no se puede controlar.
Luzdivina Vasilev Arnaiz
Vidas que no son. Décima
En redes estás, ¡Cómo no!
¡Estupefacto! ¿Y ahora?
¿Qué estás haciendo señora?
Mira y mira el Tik Tok
muchos minutos en shock.
Le das “like” sin medida,
cada imagen más vivida,
otras vidas que no son
haciéndote la ilusión
tu mente queda perdida.
Alicia Alvite Ramos
Mentiras en la red
Ves unos cuantos segundos de mi día
en tu cama a través de una pantalla
no tengo nada de lo que quería
¿tú crees que he ganado alguna medalla?
Aplaudes todo lo que enseño
tú, más bien, no me conoces de nada
todo es un papel que desempeño
mi vida claro, no es la esperada.
Xiana Freire Velo
Perdida en un laberinto
Una nube gris oscurece mi cara
pero me preocupa mucho más pensar
si hoy de nuevo me sentiré rara.
Rara en el colegio, en mi propia casa,
rara nuevamente, sin conseguir estar
sin lograr tener una vida más clara.
Lucía Cousillas
Cárcel
A nadie le importa su voz perdida,
hablan de ya no haber nubarrones,
pero es una cárcel su propia vida.
Sin hombres,no tienen ni comida,
solo les queda vivir de ilusiones
y cada vez ven menos la salida.
Iris Lema Pensado
Comentarios
Publicar un comentario